Columnist prof. Bob Smalhout heeft in de Telegraaf op zaterdag een vaste column, 'Op het scherp van de snede'. In de editie van zaterdag 19 juli 2008 wijdt hij zijn column aan Geert Wilders.
De eenzaamste politicus…
Als
de zwarte, gepantserde BMW komt voorglijden, zijn mijn huis en tuin
reeds een halfuur door bewapende beveiligingsagenten onderzocht. De
acht bodyguards dragen kogelvrije vesten en staan continu met elkaar
in radiocontact. Als het achterportier opengaat, verschijnt de
onmiskenbare hoogblonde kuif van Nederlands meest controversiële
politicus: Geert Wilders. Met 1,95 m lengte is hij veel groter dan
gedacht.
Hij wordt al bedreigd sinds 2003 en permanent beveiligd sinds 2004.
Dat moet ook wel, want de dreigbrieven, e-mails, telefoontjes en
internetboodschappen blijven binnenstromen. Aanvankelijk alleen uit
Nederland, maar thans ook uit het buitenland en dan vooral vanuit
islamitische landen zoals Saoedi-Arabië, Pakistan, Indonesië en
Egypte. Uit die landen komen echter ook opbeurende berichten,
namelijk van christenen die in die gebieden door moslims
gediscrimineerd en geterroriseerd worden. Zij weten wat het is om
continu onder bedreiging te moeten leven.
Er is geen
weg terug meer. De redeloze haat is zo groot. In zijn geboortestad
Venlo lopen zelfs mensen gevaar die helemaal geen familie van hem
zijn, maar die alleen dezelfde achternaam hebben. Een leven tussen
continue bedreiging en permanente bewaking is eigenlijk geen leven.
Een dagje naar het strand, een middagje gezellig winkelen of een
glaasje drinken in een café zijn onmogelijke genoegens geworden.
Aanvankelijk verhuisde hij regelmatig van de ene beveiligde
inrichting naar de andere. Vaak waren dat een soort gevangenissen
zoals het kamp Zeist. Maar thans heeft hij een geheel beveiligde
woning met overal camera’s.
Opgeofferd
Zijn
Hongaarse vrouw Krisztina, die vloeiend Nederlands spreekt, deelt
noodgedwongen het isolement van haar man. Op 31 juli a.s. zijn ze
achttien jaar getrouwd, maar hoe ze dat vieren, is nog onbekend.
Geert en Krisztina hebben geen kinderen. Ook die vreugdevolle zijde
van het privéleven is kennelijk opgeofferd aan de politiek. De vraag
naar het ’waarom’ is dan ook onvermijdelijk. Wilders antwoordt
hierop met opvallende genuanceerdheid. Hij is privé een totaal ander
persoon dan de felle PVV-voorzitter die in de Tweede Kamer
bekendstaat om zijn meedogenloze analyses en niets verhullende
uitspraken. Zoals zijn snerpende uitval tegen minister Ella
Vogelaar, toen die, vanuit haar warrige ideologie, een
joods-christelijke-islamitische cultuur bepleitte voor Nederland:
„Mevrouw, u bent knettergek!”
Echter Wilders weet heel goed waar hij over praat, ook al hoef je
het daarmee natuurlijk niet eens te zijn. Hij zegt zich al jaren in
het probleem van de orthodoxe islam te hebben verdiept. Meer dan
twee jaar woonde hij in Israël. Hij is er sindsdien al vijftien keer
geweest. Hij maakte uitvoerige studiereizen naar onder meer Irak,
Iran, Syrië, Afghanistan, Libanon, Tunesië, Egypte en Turkije. Hij
sprak er zowel met autoriteiten als met de gewone mensen. Over die
laatste wil hij geen kwaad woord horen. Maar de grote lijn is, zegt
Wilders, „dat er geen gematigde islam bestaat. De islam is per
definitie totalitair en intolerant. Alleen dát mag hier niet gezegd
worden. Dat is niet politiek correct.”
Net
als Pim Fortuyn is Wilders een fel tegenstander van het
’poldermodel’ in de Nederlandse politiek. Het zogenaamde ’consensusdenken’,
waarin iedereen het met elkaar eens moet zijn. En het
’cultuurrelativerende denken’, waarbij iedere vorm van cultuur als
waardevol binnen Nederland moet worden omarmd. Wilders verzet zich
tegen de ’dhimmitude’ houding van onze regering, dat wil zeggen het
slaafs door het stof kruipen om moslims te behagen. In de hectische
weken rondom het verschijnen van de film Fitna was dat zeer
duidelijk waarneembaar.
Conflictmodel
De
opvallend rustig en bescheiden argumenterende politicus zegt: „De
zogenaamde consensus leidt tot niets. Ieder zinnig voorstel wordt
dan volledig uitgehold. Nee, dan liever het conflictmodel, waarbij
de feiten duidelijk gesteld worden en de verschillen goed zichtbaar
zijn. Natuurlijk moeten er in de politiek compromissen worden
gesloten en water bij de wijn gedaan. Maar niet, zoals thans veelal
gebruikelijk is, dat de wijn ten slotte geheel door water wordt
vervangen. De consensuscultuur werkt vriendjespolitiek in de hand.
Wie carrière wil maken in de Tweede Kamer, moet zich constant buigen
voor de meerderheid, want volgzaam gedrag wordt beloond.”
„Er zijn in ons land geen echte leiders
meer”, zegt Geert, „zoals destijds in Groot-Brittannië, Winston
Churchill en later Margaret Thatcher. Die zeiden bikkelhard en vaak
tegen de verdrukking in waar het op stond. Ze zijn er vaak om
verguisd. Maar ze hadden wél gelijk. Ik zit niet in de Tweede Kamer
om alleen vrienden te maken. Mijn ervaring is dat er dan meestal
door een meerderheid over je heen wordt gewalst. Daarom zeg ik vaak
mijn mening op een zeer scherpe wijze. Alleen maar om dat stroperige
consensusdenken te doorbreken.”
Maar
het nadeel is dat men aan alle kanten bezig is die politieke luis in
de pels van de gezapige Tweede Kamer te isoleren. In België noemen
ze dat een ’cordon sanitaire’. Men bemoeit zich niet meer met hem en
zwijgt hem naar vermogen dood. En dat is het onverstandigste, maar
ook het ergste, wat men een collega of een medemens kan aandoen.
„Men deed dat ook bij Pim Fortuyn, die door de Nederlandse politici
en door de Nederlandse pers in de meest grove termen werd verguisd.
Maar toen hij was vermoord, gingen allerlei partijen er ijlings met
zijn politieke ideeën vandoor, alsof ze ze zelf hadden bedacht.”
„Ik zie het als mijn missie de lafheid en de consensuscultuur van de
Nederlandse politiek te doorbreken. Ik houd niet van angsthazen en
wezels. Daarom bewonder ik vrouwen als Wafa Sultan, de in Syrië
geboren Amerikaanse psychiater die op unieke wijze en in vloeiend
Arabisch de vloer aanveegt met orthodoxe imams. En ook wijlen Oriana
Fallaci. Zij was de befaamde en felle Italiaanse journaliste en
schrijfster die in haar boeken (De kracht van de rede) geen spaan
heel liet van onze westerse consensuspolitiek.”
Toen
bij zijn vertrek de zware deur van de kogelvrije BMW met de
geblindeerde ramen achter hem in het slot viel, verdween tussen de
uitbundig groene bomen de eenzaamste politicus van ons land.
Nawuiven was er niet bij.